De ondergang van koning Page View

‘Nederlandse lerares trekt kleren uit voor de klas’. Het is een echt artikel, en al na twee seconden ben ik vergeten waarom ik het ook al weer aangeklikt heb. Zocht ik schandaal? Zocht ik een blik op het lichaam van een vrouw? En, meer belangrijk – wist ik dan nog steeds niet dat dit soort artikels niet meer zijn dan lokaas? De lerares draagt onder haar kleren een pakje dat de onderhuidse anatomie van het lichaam moet verduidelijken. Ik zucht – er is niets interessant aan het hele artikel . Nog een halve minuut van mijn leven die ik nooit meer terug krijg. 

U hebt vast al eens een gelijkaardig artikel aangeklikt – waarschijnlijk zonder echt na te denken bij je eigen actie. Deze kleine, relatief onbeduidende artikels met een aanlokkelijke kop bestaan omwille van één reden: het verzamelen van page views. Hoe meer pagina’s een online lezer immers aanklikt, hoe interessanter de krant wordt voor reclamebureaus. Men is immers op deze manier niet alleen verzekerd van een grote groep lezers, maar ook van de mogelijkheid om op elke pagina een verschillende advertentie te plaatsen, hetgeen voor een hoop extra inkomsten kan zorgen. Toch lijkt deze dynamiek zo stilaan onhoudbaar. Ik heb dan wel geklikt op het artikel over de Nederlandse lerares, maar verder is mijn engagement beperkt tot een minimum. Na een dertigtal seconden klikte ik ook meteen weer weg, op zoek naar interessantere content.

distracted
Bron: https://elazara.files.wordpress.com/2013/03/distracted.jpg

Het grote probleem met page views is met andere woorden dat ze geen volledig beeld geven van de interactie tussen content en lezer. Naast informatie over de interesse-factor van de kop en de afbeelding (zou ik hier wel op klikken?) bieden page views immers weinig tot geen extra gegevens. Er valt vaak ook bitter weinig te analyseren. Zo betekent het bereiken van zeshonderd page views niet dat er ook effectief zeshonderd mensen op de desbetreffende pagina geklikt hebben. Dit probleem probeerde men op te lossen door een simpel amendement: het invoeren van ‘unique visitors’, een meting van het aantal afzonderlijke gebruikers dat een bepaalde pagina heeft bezocht. Toch lijkt deze statistiek een beetje in hetzelfde bedje ziek. De ‘unique visitors’-statistiek mag dan wel geschikt zijn om de breedte van je publiek in kaart te brengen, maar schiet tekort wanneer het gaat over het engagement van de bezoekers in kwestie.

Stel nu dat ik een longread artikel schrijf voor The Guardian over klimaatverandering. Twee maanden lang giet ik mijn hart en ziel in het artikel, en uiteindelijk publish ik het eindresultaat online. Met trots zie ik dat al snel een duizendtal unique visitors mijn artikel hebben aangeklikt. Fantastisch – de eerste stap is gezet. Maar ik wil niet alleen weten of ik al dan niet een aantrekkelijke kop heb verzonnen voor mijn schrijfsel. Ik wil ook weten of ze het al dan niet gelezen hebben. Probleem: hierbij helpen de page views helemaal niet. De voorgenoemde duizend unique visitors kunnen immers heel snel beslist hebben het artikel toch maar links te laten liggen en opnieuw weg te klikken.

Om dit probleem op te lossen dient zich een nieuwe statistiek aan, namelijk de ‘time spent’ op een webpagina. Het idee achter deze meting is simpel; niet alleen het aantal bezoekers wordt geteld, maar ook de tijd die elk van deze bezoekers doorbrengt op één bepaalde pagina. De voordelen zijn meteen duidelijk. Zo kan ik bijvoorbeeld in detail bijhouden of mijn artikel bij The Guardian ook effectief gelezen wordt. Spendeert de gemiddelde bezoeker vijf minuten op de desbetreffende pagina, kan ik er van uit gaan dat mijn artikel genoeg boeit om de lezer tot de laatste paragraaf mee te slepen. Indien niet is het misschien tijd voor een grondige re-write van mijn artikel.

Bron: https://fastexposure.files.wordpress.com/2012/06/time-spent.jpg
Bron: https://fastexposure.files.wordpress.com/2012/06/time-spent.jpg

Los van de ego boost die deze informatie eventueel met zich mee brengt, duidt het belang van ‘time spent’ ook op een nieuw model van om gaan met bezoekers. Meer dan ooit wordt de bezoeker van een site uitgenodigd om zelf ook te participeren. In een kort artikel beschrijft Jason Goldman, Chief Digital Officer van het Witte Huis, de overgang van wat hij ‘broadcasting’ noemt richting ‘connecting’:

The Internet/technology/social media is not going to fix all that ails us, but it does create platforms where we can work together in ways that weren’t really possible previously. One big thing we’ve all learned: Broadcasting isn’t the same as connecting. Broadcasting can create awareness. But connecting people can create engagement and change. Connecting involves an invitation to participate in something. One big reason Twitter was so successful is that it asked a really simple question — “What are you doing?” and invited people to answer in 140 characters or less — and it wasn’t limited in how people answered. The people using the platform defined the connections. Not just in terms of whom to follow, but what it meant to participate at all.

Het verschil tussen broadcasting en connecting kan ook doorgetrokken worden naar de online aanwezigheid van kranten. Idealiter beperkt een goeie online krant zich niet langer tot het broadcasten of verspreiden van informatie, maar probeert ze de lezer ook te betrekken in de boodschap van hun artikels. Zo kunnen lezers van kranten tegenwoordig online reacties achterlaten op artikels, zijn journalisten steeds makkelijker persoonlijk te bereiken via Twitter en worden krantenartikels veel gedeeld en becommentarieerd op Facebook. De voordelen van deze aanpak zijn talrijk. Kranten en actualiteit zijn niet langer gevangen in een model van zender en ontvanger, maar worden meer en meer een collectief project. In de woorden van Washington Post-journalist Chris Cillizza:

Broadcasting is passive; we push information to users based on what we think they want. (It’s an educated guess based on the various pieces of information people provide to any site.) Connecting is active; you play a part in making whatever it is that you want to make. You shape the very basis of what the “thing” is; you inherently have some level of ownership in it.

De webpagina van een krantenartikel wordt in dit model meer en meer een centrale plaats voor discussie. Kranten geven weliswaar de aanzet, maar het collectieve karakter van de discussie is ook wat haar in leven houdt. Hierbij zijn page views van minder belang. Wat wel belangrijk is, is het engagement van de lezer. Wie lang op een pagina blijft, heeft ook de essentie van haar informatie meegekregen. En met een betere distributie van informatie is zowel krant als lezer bijzonder goed gediend. De toekomst van de journalistiek, en al zeker de online component, lijkt dus te liggen in een coöperatief model, dat afstapt van de krant als ‘enige bron met autoriteit’. Eerder nog dan een artikel te posten over een lerares die haar kleren uit doet in de klas, moeten er artikels komen die de lezer aanspreken op een persoonlijker niveau. De journalistiek van de toekomst is meer dan ooit een huis dat we samen bouwen.

BRONNEN

Bron header: http://www.journalismdegree.com/wp-content/uploads/mobile-productivity.jpg

Advertenties

2 gedachtes over “De ondergang van koning Page View

  1. Hoewel ik vrees dat de online nieuwssites tegenwoordig financieel die clickbait artikels soms echt nodig hebben om het allemaal winstgevend te houden, lijkt die ‘time spent on page’ een heel goede bijkomende parameter, zet aan om boeiend te blijven schrijven voor je publiek. Hopelijk zorgt het er niet voor dat journalisten dan zo weinig mogelijk links naar andere relevante inhoud bij een artikel plaatsen in de vrees dat het lezerspubliek snel op iets anders klikt (want ook dat is een sterkte van online nieuws vind ik).

    Like

    1. Het één hoeft het ander natuurlijk niet uit te sluiten. Uitgaande links laten openen in een nieuw tabblad zou al genoeg moeten zijn om bezoekers ook op je eigen site te houden. Het zijn sowieso twee haaks op elkaar staande concepties van omgaan met bezoekers. Benieuwd welke het meest levensvatbaar blijkt in the long run.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s