Twee artikels, één gratis?

We eten, we drinken, we begeven ons online, we luisteren naar muziek en we kijken films. En waar we voor de eerste drie nog een eerlijke prijs willen betalen, halen we onze muziek en films liever via een gratis achterdeurtje in huis. Gebruiksvriendelijke diensten zoals Aurous (voor muziek) en Popcorn Time (voor films) die via torrents gratis content aanboden, zijn inmiddels uit de ether gehaald. Achter de schermen blijft er echter een extensief netwerk bestaan waarop men ‘free of charge’ allerlei media kan downloaden. Ook de informatie-sector lijdt onder deze impasse. In een eerdere post hadden we het al over de gratis online encyclopedie Wikipedia, en de gevaren die het crowdsourcing-model van de site met zich mee brengt. Maar in brede zin staan media allerhande voor een gedeeld probleem – consumenten willen sneller beschikken over meer content, en dat liefst zowel thuis als onderweg, op een gebruiksvriendelijke wijze, met 24/7 updates en oh – kan dat ook gratis? Dankjewel. Ook de journalistiek ontsnapt niet aan deze tendens.

Het kadert allemaal binnen het immer uitbreidende rugzakje aan basisbehoeften van de Europeaan. Na voedsel, onderdak en kleding lijken ook informatie en entertainment hun plaats te veroveren in het standaardpakket. Niet alleen beschikt de modale Belg over de mogelijkheid om geïnformeerd te worden, maar is hij het ook gaan zien als zijn ‘god given right’. We laten de entertainment-industrie even links liggen en focussen ons op de gevolgen van deze ontwikkeling voor de journalistieke productie en consumptie.

Bron: http://img0.joyreactor.com/pics/post/full/comics-dilbert-wife-wifi-819343.gif
Bron: http://img0.joyreactor.com/pics/post/full/comics-dilbert-wife-wifi-819343.gif

Ook nieuws kan je tegenwoordig via diverse kanalen immers gratis verkrijgen. Verschillende kranten bieden hun content (deels) gratis aan online, maar ook sociale media zoals Twitter dienen vaak een informerende functie. In veel gevallen speelt Twitter zelfs korter op de bal dan nieuwssites, die zich moeten houden aan bepaalde betrouwbaarheidscriteria en interne afspraken. Het probleem dat hierdoor veroorzaakt wordt, is duidelijk: goeie journalistiek kost geld, en zonder financiële contributie van de consument lijkt het onvermijdelijk dat ook de kwaliteit van het geleverde werk op termijn achteruit zal gaan. Het plaatst de mediahuizen in een moeilijk parket. Hoe moeten ze immers hun artikels aan de man brengen in een maatschappij waar informatie grotendeels gratis is geworden? En hoeveel is journalistiek werk nota bene nog waard voor de doorsnee consument? Tja, hoeveel? Ik betaal probleemloos twee euro voor een hamburger, maar hoeveel leg ik neer voor een sterk opgebouwd artikel over de immigratieproblematiek? Als het van de makers van Blendle afhangt, nog steeds genoeg.

U denkt misschien: “Blendle? Is dat die nieuwe polyvalente mixer van op Tel Sell?”. Maar niets is minder waar. Blendle laat zich nog het best omschrijven als het Spotify of Netflix van de dagbladenhandel. Journalism-on-demand, maar met een twist. U kan immers ook gewoon losse artikelen aanschaffen, op een case-by-case basis. Een radicaal experiment, maar volgens de bedenkers wel degelijk een succes:

We generate a very decent amount of money (I can’t say how much, unfortunately, only that it’s more than Apple generates for publishers) in our short existence. But more importantly: it’s money from people who weren’t paying for journalism before. My friends have never paid for music and movies, until Spotify and Netflix. And with Blendle, they’re paying for journalism, often for the first time in their lives.

Via micro-transacties van minder dan een euro kan u betalen voor wat u effectief leest. Een nieuw publiek wordt aangeboord én het belang van kwaliteit wordt nogmaals onderlijnd. Het is een prima businessmodel, zeker vanuit het standpunt van de consument. En toch. Het is nog maar de vraag of een pay-per-view systeem ook binnen de journalistiek wel echt wenselijk is. Zo ging ik een week of twee geleden op stagegesprek bij Belga – een ontmoeting waar ook een actualiteitstest bij hoorde. Een van de termen die ik moest duiden en becommentariëren was ‘DEME’. Was ik Wikipedia geweest, had ik erg gevat het volgende kunnen vertellen:

Dredging, Environmental and Marine Engineering NV of DEME is een wereldwijd actieve, in 1991 opgerichte, internationale groep van bedrijven die zich specialiseren op het vlak van baggeren, landwinning, haveninfrastructuur, offshore services voor olie- en gasindustrie, windenergie, sanering etc.

Maar goed, ik ben geen online encyclopedie. Dat ik toch één en ander wist te vertellen over DEME is te wijten aan een erg gelukkig toeval. Zo wilde ik, om mijn eigen egoïstische en behaagzieke redenen, absoluut niet te laat zijn op mijn stagegesprek. Voor een wandeling van een kwartier rekende ik op voorhand een marge in van een uur – nogal overbodig in tijden van Google Maps en dergelijke oriëntatietools. Met nog een uur op de klok voor het moment van mijn afspraak zeeg ik neer op een bankje aan de Arduinkaai en opende mijn krant. En ergens onderweg verdwaalde ik tot in de sectie ‘Mens & Economie’; een deel van de krant dat ik meestal achteloos weg plooi. Maar op die dag bleef ik er even hangen, en las met halve interesse een artikel over een samenwerking tussen Electrabel en een Belgisch baggerbedrijf: DEME.

Nu hoeft u waarschijnlijk in de nabije toekomst geen actualiteitstest af te leggen, en denkt u waarschijnlijk dat u perfect verder kan leven zonder enig benul te hebben van het bestaan van Belgische baggerconcerns. En u heeft waarschijnlijk overschot van gelijk. Toch heeft het zijn waarde om geconfronteerd te worden met informatie als deze, die we misschien initieel niet kunnen plaatsen, maar die later toch haar nut kan bewijzen. Ik geef meteen toe dat ik een artikel over DEME nooit of te nimmer had gekocht op Blendle – ook al was het prijskaartje slechts een symbolische eurocent. En hierin schuilt nu net het grote probleem van het pay-per-article model.

Entertainmentdiensten zoals Spotify en Netflix hebben een compleet eigen doel. Hun bestaansreden is het aanbieden van de films en de muziek die de gebruiker expliciet wil consumeren. Beide diensten steunen voorts op gepersonaliseerde algoritmes, die films en albums aanraden aan gebruikers op basis van hun kijk- en luistergeschiedenis. Het doel van online journalistiek is echter niet compleet hetzelfde. Van een kwalitatieve online krant verwachten we immers nog altijd dat ze bovenal informeert. Ook al is het nieuws barslecht en deprimerend, toch zijn we liever op de hoogte dan te verkeren in een staat van onwetendheid. Een goeie krant mag dus niet bang zijn om informatie te brengen die misschien niet populair is, maar wel noodzakelijk.

Naast entertainen moet journalistiek ook informeren en kennis vormen.
Naast entertainen moet journalistiek ook informeren en kennis vormen.

Het grote gevaar van de overdracht van een entertainmentmodel naar een journalistiek model is met andere woorden dat de lezer niet langer geconfronteerd wordt met essentiële informatie, die misschien minder aantrekkelijk is en bijgevolg niet langer aangeschaft zou worden door de consument. Er dreigt met andere woorden een trechtermodel: mensen die enkel lezen over hun eigen interesseveld, en daar ook voor willen betalen, maar die in de breedte niet meer geconfronteerd worden met andere informatie. Voor echt wereldnieuws betaalt de burger vast nog graag, maar wie o wie zal elke dag twee euro veil hebben voor artikels over binnenlandse politiek en zaken zoals de Turteltaks? Een korte blik op de meest gelezen artikelen op Belgische nieuwssites stelt nu niet bepaald gerust. Blendle als dé toekomst voor journalistieke media? Het lijkt een moeilijk verhaal. Dan nog liever één tarief voor alle informatie. Wie weet klikt ook u dan eens een artikel over DEME aan.


Credits afbeelding Public Service Broadcasting: http://www.blogbelieve.com/wp-content/uploads/2013/11/Gideon-psb.jpg
Credits header: http://www.simontuckett.com/_Portfolio/PortImages_Pres/P_Re_NewspaperCoffee03.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s